AFFEDEN SIHHAT BULUR
Affa teşvik ve terğib Kur’an-ı Kerim’in nasslarıyla ve Efendimiz’in sahih hadisleriyle sabittir.
Affetmek ilâhi ahlaktır. Affetmek Peygamberî yoldur.
Affetmek için elbette karşı taraftaki insan kusurlu, hatalı, hem de çok kusurlu olmalıdır ki onu bağışlamanın adı “af” olsun.
Hz.Enes (r.a): “Resulullah (sas) kendisine her zaman kısas bulunan (mutlaka cezalandırılması gereken) bir dava getirildiğinde, mutlaka her seferinde affetmeyi gördüm.” demiştir.
Hz.Allah: “…Fakat kim kendi hakkını bağışlarsa, bu onun günahlarına bir kefaret olur ve suçlunun cezası düşer…” (Maide:45)
Bizler çok defa, hakkımız geçtiği, bize haksızlık yapanlara karşı ya intikam duygusuyla veya hakkımı helal etmiyorum deyip öbür alemde ondan hakkımızı alma arzusuyla yaşarız.
Ahirette günahlarım çok olunca, belki kullardan hakkımı alırsam sevabım çoğalır ve kurtulurum diye düşünür. Zira, ahirette, mizan-ı adalette Cenab-ı Hak hasenatın seyyiata galibiyeti mağlubiyeti noktasında hüküm verecektir.
Kul, dünyada, kusurlu, hatalı ve kendine zarar veren insanları affederse, affetmesinden dolayı alacağı sevap ve günahlarının affı ahirette alacağından çok daha fazla olacaktır.
Yukarıda kaydettiğim Maide Suresinin 45. ayeti bu hususu açıkça ifade etmektedir.
Affetmek suretiyle hem kendi günahları affolup, sevapları çoğalacak, kuldan alacağından kat kat fazlasını alacak ve hem de diğer taraftaki suçlunun da cezası azalacaktır.
Mevzumuzla alakalı şu ayet çok daha manidardır: “Kötülüğün karşılığı, ona denk bir cezadır. Fakat kim affeder ve barışı tercih ederse onun mükafatı Allah’a aittir. Şüphesiz ki o zalimleri sevmez.” (Şura:40)
Şu içinde bulunduğumuz af ayı hürmetine, Allah’ın “Afüv” ismine tam mazhar olmaya çalışarak affedici olmalıyız.
Affedici olursanız Allah sizi de affeder.
Bağışlarsanız, bağışlanırsınız.
Müsamaha gösterirseniz, müsamaha görürsünüz.
“Allah’ım! Bizlere, af, afiyet ve iffet ihsan eyle…”
Necdet İÇEL
Bu yazı 08/04/2010 tarihinde eklenmiştir.
Bu yazı 685 kişi tarafından okunmuştur.
